Keepass & The Security Good Practice!
Η αλήθεια είναι οτι αν αυτό το blog ήταν συνονθύλευμα (το ξέρατε οτί είχε "ν" η λέξη; ούτε εγώ, εδώ το βρήκα) Ιωνο-κεντρικών απόψεων και αστεϊσμών, μετά από 2-3 posts ούτε εγώ δε θα το διάβαζα. Καλά μπορεί να το διάβαζα απο διαφορετικά IP για να χαίρομαι, αλλά αυτό δε μετράει.
Πέρα από την πλάκα, έχω διάφορα θέματα τεχνοκρατικής φύσεως που θέλω να συζητήσω εδώ. Ο λόγος που με τράβηξε η Πληροφορική ξέρετε (*insert dramatic music*) δεν ήταν το geek factor ή το γεγονός οτι πρακτικά μεγάλωσα μέσα σε ένα σπίτι με υπολογιστές (όχι, οι γονείς μου είναι κανονικοί άνθρωποι με συναισθήματα, το Raised by Robots είναι ταινία). Είναι οτί με πολύ απλές κινήσεις μπορείς να αλλάξεις την καθημερινότητα ενός ανθρώπου. Κάποτε, αυτό είχε να κάνει με το να εισάγεις "εργαλεία" στη ζωή κάποιου που, λόγω της υπολογιστικής τους φύσης και των αυτοματισμών, θα έκαναν την δουλειά του πιο εύκολη. Imagine architects without AutoCad. Yeah, right.
Fast forward 20 years into the future και το concept στο μυαλό του μικρού Ίωνα παραμένει ίδιο, μόνο που τώρα πια οι υπολογιστές είναι και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής ανθρώπων που δε τους "χρειάζονται" για δουλειά, αλλά τους χρησιμοποιούν καθημερινά. Αυτό που προσπαθώ να πω με αυτό το μικρό flashback into the history and importance of personal computing, είναι οτι πλέον σαν επιστήμονας της Πληροφορικής (και δη, καμιά φορά, της Ασφάλειας) νοιώθω πως κάποιες πολύ απλές κινήσεις, όπως η χρήση του software που θα παρουσιάσω παρακάτω, είναι ικανές να αλλάξουν τον τρόπο και το επίπεδο ασφάλειας με το οποίο χρησιμοποιέι τον υπολογιστή του ο μέσος χρήστης. (οοοοοh, aaaaah, τι είπε ο δάσκαλος etc.)
The problem: Password Management. Πόσες φορές ακόμα θα πρέπει να δω passwords σε post-it notes και σε word documents με τον super-secure τίτλο "passwords.doc" τοποθετημένα στο desktop του προσωπικού υπολογιστή της γραμματείας; (όχι της δικιάς μας, we run a secure ship here!).
To θέμα είναι οτι δε φταίει ο μέσος χρήστης. Όταν κάποτε το μόνο password που χρειαζόμασταν ήταν, πρακτικά, αυτό του email μας, άντε και ο κωδικός της dialup - αλλά μεταξύ μας όλοι τον κρατούσαμε stored στον υπολογιστή - τότε ήταν όλα καλά. Enter google, smoogle, froogle, facebook κτλ: Ο απλός χρήστης συνειδητοποιεί το major fail στην ασφάλεια: Ένα password για παντού = security risk, οπότε αρχίζει να αλλάζει τα passwords τού. Το αποτέλεσμα το ξέρετε όλοι, Passwords lists.
Δεν είμαι κατά του να κρατάς μια password list - αντιθέτως, με έχει σώσει άπειρες φορές. Απλά, for the love of everything that is secure and holy, κρατήστε την ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Αν έστω και ένας άνθρωπος υιοθετήσει το παρακάτω τρόπο password management, I will have made the word a more secure place and I will sleep better (άντε γιατί τώρα τελευταία δεν κοιμάμαι και καλά. Start adopting my tips & tricks people, move it, move it!)
My suggested solution: Keepass. Δεν είμαι σίγουρος πότε ξεκίνησα να το χρησιμοποιώ. Νομίζω ο Γιάννης μου το έδειξε ή the other way around, με αυτό το παιδί we go a long way back in mutual discoveries (αλήθεια πρέπει να γράψω και για το MMORPG history μας, έχουμε μάθει πολλά over these years και η τελευταία φορά που συζήτησα τα MMORPGs μαζί σας ήταν το 2007... so many things have changed since then).
ANYWHO! Το Keepass Guide, για όποιον θέλει να το διαβάσει, είναι σε ξεχωριστή σελίδα ωστέ να μπορώ να το ξανακάνω link σε κάποιον χωρίς να αναγκάζεται να διαβάσει την πολυλογία μου (αυτό είναι μόνο για εσάς τους αγαπημένους μου 9 φανατικούς φίλους). Click below:
Keepass: Κρατήστε τα passwords σας με ασφάλεια
Music in the background during this post: E.S.T. (wikipedia link) και Strange Place for Snow (last.fm link). Όσοι διαβάζατε παλιά το blog ξέρετε την αγάπη που έχω για αυτό το Jazz Trio. Thanks Failon, even after so many years
Pomegranate Phone & The Way of the Post*
Βρήκα τη λύση! Θα καμουφλάρω κάθε post με κάτι (remotely) χρήσιμο ώστε να ανέχεται ο αναγνώστης (τι; υπάρχουν και γυναίκες;) όλα τα υπόλοιπα μη-χρήσιμα, Ιωνοκεντρικά (τι ωραία λέξη), βαρετά tidbits. Φοβερή ιδέα;
Φαινομενικά χρήσιμο κομμάτι του post: Το τηλέφωνο που όλοι περιμέναμε μιάς και κάνει και καφέ. Το Pomegranate Phone, ελληνιστί - ροδόφωνο (μη ψαρώνετε, ούτε που ήξερα τι είναι το pomegranate πριν πάω στο Google) είναι super cool and fancy. Το ροδόφωνο λοιπόν θα εμφανιστεί στην αγορά 17 Απριλίου του 2304, στις 6:05μμ για να κοντράρει το iPhone 199GS. Παρακαλώ αυτή η πρόβλεψη να γραφτεί στα πρακτικά ώστε μετά θάνατον μου να αναγνωριστώ *και* για αυτό. Υποψιάζομαι οτι το έργο μου ως ερευνητής του Web, μουσικός σε μπουζούκια ή ό,τι άλλο καταλήξω να κάνω θα ωχριά μπροστά στα blog posts μου, ίσως όμως και να κάνω λάθος, πράγμα σπάνιο.
Αν προσπαθήσει κανείς να το δει πέρα από το πανέξυπνα στημένο website του το οποίο πρακτικά προμοτάρει τη Nova Scotia - η οποία δεν είναι συνδρομητικό πακέτο της Nova για Αγώνες Σκωτζέζικου Badminton αλλά περιοχή στον Καναδά (!) - είναι όντως φοβερό concept phone. Ίσως να το παράκαναν με την κοπέλα που ραφινάρει τα ποδαράκια της με το built-in razor (με bluetooth γίνεται remote-controlled machine of death?) αλλά η ιδεά του projector με άφησε άφωνο. Μακάρι να τα δούμε σύντομα. Ναι Apple fanboys (είπε ο κάτοχος 3GS), πρώτα θα τα βγάλει η Apple και μετά θα τα κλέψει το ροδόφωνο, happy? By the way, thank you Mata για το link 
(Φαινομενικά) άχρηστο κομμάτι του post: Πρώτον, έχει ζέστη. Παράλογη ζέστη για Χριστούγεννα. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για το Global Warming (νομίζω οτί 3-4 άτομα ασχολούνται με αυτό τώρα τελευταία αλλά δε βλέπω ειδήσεις, μόνο τον occasional Λαζόπουλο γιατί μια κοπέλα μου είπε οτι φτάνει) αλλά προφανώς κάτι δεν πάει καλά - συμπεριλαμβανομένου εμού φυσικά. Σε κάθε περίπτωση, με ζεσταίνει η θαλπωρή του blogging και των 4 φανατικών θαυμαστών μου (2 of which are legally bound) οπότε το 2010 θα είναι χρονιά-φωτία για μένα (και για εσάς που θα καίγονται λίγα-λίγα τα εγκεφαλικά σας κύτταρα διαβάζοντας τις ατελείωτες παρενθέσεις μου που ανοίγουν και κλείνουν μετά από πολύ ώρα, αναγκάζοντάς σας να κάνετε back track για να δείτε από που ξεκίνησε το τρένο της σκέψης μου).
Μιλώντας για τρένα, δεν έχω να πω τίποτα. Α, ίσως οτι το Trains από Porcupine Tree είναι κομματάρα. Ψάχνοντας κάποιο wikipedia entry για το κομμάτι βρήκα και την παντελώς άχρηστη λίστα από κομμάτια για τρένα (ακριβώς όπως λέμε κομμάτια για την αγάπη, τον Πόντο και το πως-σε-θυμάμαι-μόνο-όταν-πίνω-άτιμη-γυναίκα). Ξέρω, ξέρω, ήδη νοιώθετε ένα εγκεφαλικό κύτταρο στην πάνω δεξιά μεριά να σιγοψήνεται καθώς και την απύθμενη απογοήτευση που φέρνει η συνειδητοποίηση ότι αυτή η λίστα - ακόμα και αν δε τη διαβάσατε, η γνώση της ύπαρξής της - κατέλαβε χώρο στη μνήμη σας που δύσκολα θα πάρετε πίσω. Θα πρότεινα να αρχίσετε να μνημονεύετε καινούργιες πληροφορίες ώστε να πανω-γραφτεί (agglisti: overwrite).
Όσον αφορά το WordPress τώρα (ναι, άσχετο) έχω εντυπωσιαστεί. Είχα να το χρησιμοποιήσω αρκετά χρόνια και πλέον έχει γίνει full-fledged σουίτα - media management, πολύ ωραίος editor, AJAX και άλλα τέτοια. Εγώ πάντα ήμουν fan του Drupal αλλά σαν blogging platform, νομίζω οτι το WordPress τα αξίζει τα εύσημα.
Για τους non-geeks (που πραγματικά αναρωτιέμαι τι κάνετε εδώ), το WordPress είναι το "software" πίσω από αυτό το blog καθώς και άλλα πολλά blogs στον κόσμο. Το AJAX είναι ομάδα ποδοσφαίρου, καθαριστικό παραθύρων (αν το τραβήξεις σαν αστείο) και παράλληλα μία τεχνολογία που τα τελευταία χρόνια είναι υπαίτια για το φοβερό feeling του "κάτσε ρε συ, πως άλλαξε η σελίδα στον Firefox χωρίς να πατήσω refresh?".
Extra φαινομενικά χρήσιμο κομμάτι γιατί νοιώθω large: Το μοναδικό Google Chrome Extension που έχω βρει χρήσιμο μέχρι τώρα: Google Quick Scroll - πανέξυπνη ιδέα! Αφού κάνεις click σε κάποιο Google Result, εκτός του οτι σε "πάει" στο κομμάτι της σελίδας που έγινε η ταυτοποίηση με τα search terms σου, σου δείχνει και ένα πινακάκι με τα άλλα σημεία της σελίδας οπού υπάρχει κείμενο που μπορεί να σε ενδιαφέρει. Well played.
It’s alive! Quick, someone shut it down!
Νομίζω οτι το κακό έγινε. Δεν ξέρω πότε ακριβώς αποφασίστηκε στο κεφάλι μου οτι "πολύ σας έλειψα" (προσοχή: η αλήθεια του προηγούμενου statement δε χρειάζεται επικύρωση καθώς ο χώρος εφαρμογής της ήταν και θα είναι το κεφάλι μου, οπου συμβαίνουν και άλλα πολλά μαγικά πράγματα σχεδόν άξια για να γεμίζει κανείς παρενθέσεις οι οποίες καταλήγουν μεγαλύτερες από την πρόταση στην οποία εμβολίστηκαν) αλλά κάπου μεταξύ ντουζ και PhD brainstorming αποφάσισα οτί μου έλειψε αυτό το επεισοδιακό self-expression που και οι 17 προηγούμενοι fans μου αγάπησαν.
Ξέρω, στα περισσότερα μεγάλα κεφάλια της εποχής μας οι φοβερές ιδέες (αυτές που κάνουν το λαμπάκι να ανάψει πάνω από το κεφάλι) έρχονται στην τουαλέτα. Ε εμένα μου έρχονται στο ντουζ, so sue me - άλλωστε είναι πιο politically correct, καλλιτεχνικό και εν γένει sic.
Όσον αφορά τον τίτλο του "νέου" blog, όσοι με ξέρετε με ξέρετε. Οι άλλοι, πολύ πιθανό να βρείτε από τίποτα έως σχεδόν τίποτα ενδιαφέρον σε αυτά τα κείμενα, με εξαίρεση το random post για τα "κουλ νιου απς στο άι-φόουν" που μπορεί και να γράψω (ναι, πήρα iPhone 3GS, ναι, μ'αρέσει, πολύ, θα γράψω για αυτό). Αν θυμάμαι καλά το πως δουλεύει η δουλειά, κάποιος πετυχαίνει το said post στο google ή στο blog διάσημων φίλων (όχι δεν εννοώ το Σάκη, αυτός έχει τουίτερ) και καταλήγει να πει "τι ωραίο post, ας διαβάσω και άλλα" - εκεί συνειδητοποιεί οτί το blog λέγεται "We Love Me!", το γράφει ένας περίεργος άνθρωπος που γκρινίαζει και γράφει μισά αγγλικά - μισά ελληνικά και με irritating βαθμό of interchange μεταξύ των δύο καθώς και κάποια από τα εξής:
Scenario: Αν είναι (θεος φυλάξει) επιστήμων, αναγνωρίζει το όνομα μου σε κάποιο paper που είμαι author/co-author
Αποτέλεσμα: Academic Integrity FAIL
Αποφεύγεται αν: Ο αναγνώστης έχει humour >= του δικού μου. Τουλάχιστον give me some credit για το ">=".
Scenario: Αν είναι φοιτητής στο τμήμα οπού εκτελώ (as in the actual "shooting at" action) την Δικτατορική μου διατριβή (more on that later) αναγνωρίζει τον remotely ευχάριστο καθηγητή που του έκανε μάθημα πριν από μερικές μέρες και στο επόμενο εργαστήριο συνοδέυει την ερώτηση "πως ανοίγει το PC κύριε;" με την dreadful ατάκα "διαβάζω και το blog σας".
Αποτέλεσμα: Teaching Integrity FAIL
Αποφεύγεται αν: Ο φοιτητής βρίσκει το νόημα της ζωής διαβάζοντας το blog και γίνεται ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας/major επιχειρηματίας και δεν ξεχνάει ποτέ τον άνθρωπο που τον έκανε αυτό που είναι. By the way στο ίδιο σενάριο καταλήγω διάσημος και με πολλά λεφτά.
Σε κάθε περίπτωση (και είμαι σίγουρος οτι έχει και άλλες αλλά αυτές μου έρχονται τώρα) ενώ θα μπορούσα να πω οτι το blog αυτό το επανέφερα στην πραγματικότητα για μένα και άλλα τέτοια cliche που έλεγα μικρότερος (including the ever popular "μα το blog ειναι σαν modern-day diary"), η αλήθεια είναι οτι το έκανα για εσάς, αγαπημένοι μου (5) αναγνώστες. Το έκανα γιατί μου έλειψε που σας έλειψα που μου λείψατε και γιατί - let's face it - δεν μπορώ να μέινω αρκετό καιρό μακριά από το Web χωρίς να το μολύνω με τις περίεργα διαμορφωμένες παραγράφους μου.
Για να είμαι ειλικρινής τώρα, έχω και μελοδραματικά cliche να πω για το blogging. Το αγαπώ όσο αγαπώ και το γράψιμο, κάτι που έκανα από την συγκλονιστική ηλικία των Χ μέχρι την επεισοδιακή ηλικία των Χ+5. Επίσης ως φανατικός οπαδός της τεχνολογίας (σώωωπα!), γουστάρω απίστευτα το πόσο έυκολο έχει γίνει και το πόσο έχει αλλάξει τον κόσμο.
Ώπα μισό, μου έρχεται τώρα να μιλήσω για (Web) Science, για ubiquity και όλα τους γνωστούς αγνώστους αλλά θα τα κρατήσω για αργότερα. Άλλωστε για intro post το έχω ήδη παρακάνει και το important content factor έχει ήδη πέσει στα αρνητικά. Έχω και τα του PhD που θέλω να συζητήσω (με εμένα) αλλά και πολλά innuendos που πρέπει να περαστούν για ανθρώπους που τα ξέρουν και (δεν) τα περιμένουν.
Ciao for now λοιπόν.
More updates to come as I see fit.
P.S. To current mood (christmas-y) εκφράζεται από Λευκό Κρασί και Keith Jarrett - The Melody At Night, With You. Βρείτε/Αγοράστε το δίσκο. For the love of everything that is piano, please.
Holy Cow!
Well, what do you know - οι απίστευτα εγωκεντρικές μου απόψεις και σχολιασμοί έρχονται σύντομα σε οθόνες δίπλα σας (δηλαδή μπροστά σας αλλά το τότε pop culture απαιτούσε να το λες έτσι).
Έκανα και redesign το blog, έβαλα και κάτι fancy facebook plugins...άντε τώρα θα γράψω και κάτι.
Γκουντ τάιμς, Γκούντ Τάιμς.