Canon in D – A YouTube trip
Όταν το Υπουργείο Ανάπτυξης και η Ελληνική CIA μου ανέθεσαν τη δημιουργία αυτού του blog, υποσχέθηκα οτι εκτός από τη διαπαιδαγώγησή σας σε θέματα υπολογιστικής φύσεως και την πτώση του γενικού αριθμού active brain cells / αναγνώστη θα ασχοληθώ και με τη μουσική. Φυσικά σε αυτό το βασανιστικά μεγάλο "μουσικό" post το οποίο ειλικρινά δεν έχει καμία σχέση με αυτό που φάνταζεστε θα εμπλέξω και θέματα διαδικτυακού προβληματισμού, γκρίνια, κλάψα, μίρλα, κακό humour, καλό humour καθώς και humour αυτής της ενδιάμεσης μορφής που αναγκάζει τον αναγνώστη να χαζογελάσει είτε επειδή με ξέρει χρόνια και μου το χρωστάει ή γιατί πραγματικά δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει ως αντίδραση.
Όλα λοιπόν ξεκίνησαν ένα βροχερό βραδινό του Ιανουαρίου όταν η Ιωνική (τρομάρα μου, άρχισα να το γράφω και με κεφαλαίο πρώτο γράμμα) δίψα για μουσική δεν εκαλύπτοντω (*argh!*) από τα τυπικά tunes. Ας πούμε λοιπόν οτι for reasons unknown, θυμήθηκα οτι κάποιο αντίστοιχο βροχερό βραδινό του Ιανουαρίου στην Αγγλία (βροχερό; στην Αγγλία; επίσης αυτό το "βραδινό" δεν είναι αστείο πια, ακούγεται σα μοσχαράκι με πατάτες στο φούρνο) είχε φτάσει στα χέρια μου ένα αινιγματικό mp3 με τίτλο "piano.mp3". Οι οδηγίες έλεγαν "δεν ξέρω τι είναι αλλά άκουσε το, είναι ηρεμιστικό" - εντάξει, μπορεί το wording (τοποθέτηση) να ήταν πιο elegant (ελεγκάντ) από αυτό αλλά το σημαντικό ήταν οτι είχα στα χέρια μου ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής αγνώστου ταυτότητος με την υπόσχεση γαληνης και ηρεμίας.
Να τονίσω εδώ οτι εγώ και η κλασσική μουσική έχουμε χωρίσει εδώ και αρκετά χρόνια. Σε άμεση αντιστοιχία με τη θυελλώδη σχέση μου με το κλασσικό πιάνο, το οποίο -σημειωτέον- πότε δε σπούδασα, η κλασσική μουσική αποτελούσε πάντα ένα retirement project. Όταν θα γίνω εφτάπλουτος (υπάρχει;) λοιπόν και η σωτηρία του κόσμου δε θα βασίζεται στα blog posts μου (άντε να έρθει αυτή η μέρα να πάρω μια άδεια ο καψερός!) θα ασχοληθώ με τις ατελείωτες συλλογές που μοιράζει η εφημερίδα ή, αν νοιώθω πειρατής, θα κατεβάσω τα best of Beethoven.
To cut a long story short (...) ούτε ήξερα ούτε ξέρω οτιδήποτε σχετικό με την κλασσική μουσική. Ξέρω όμως οτι όντας απαρχή για πολλές (αν όχι όλες) από τις σύγχρονες μουσικές εκφάνσεις, κάποιες φορές οι μελωδίες ή οι συγχορδιακές σειρές που ακούγονται σε ένα κλασσικό κομμάτι "κάτι" σου θυμίζουν. Που θέλω να καταλήξω: το κομμάτι ήταν τελικά ένα piano adaptation του Canon in D από τον Johann Pachelbel (Wikipedia link) το οποίο θα δείτε στο τέλος αυτού του post γιατί "θυμίζει" κάτι. Είμαι σίγουρος οτι η κλασσική μουσική είναι γεμάτη από πανέμορφα κομμάτια που θα ανακαλύψω όταν ακούσω τη συλλογή της Καθημερινής, αλλά μέχρι τότε εντυπωσιάζομαι από την απλότητα του συγκεκριμένου. Επίσης εντυπωσιάζομαι από το πόσο "διάσημη" έγινε η συγκεκριμένη συγχορδιακή σειρά στα χρόνια που ακολούθησαν τη δημιουργία της. Ακόμα πιο πολύ όμως εντυπωσιάζομαι από το "ταξίδι" στη μουσική που κάνει ο σύγχρονος Web Surfer - και ποιός είναι υπεύθυνος για αυτό; τα mails, τα blogs αλλά κυρίως το YouTube. Δείτε λοιπόν τι συνέβη σε εμένα:
Αρκετούς μήνες αφού το "piano.mp3" έφτασε στα χέρια μου, παίρνω ένα από εκείνα τα ατελείωτα σε αριθμό mails που διακινεί συνήθως ο γνωστός άγνωστος που το επίθετό του θυμίζει την εισπνοή κάνναβις σε μορφή τσιγάρου και η συνομιλία/συνεννόηση μαζί του πολλές φορές σε κάνει να θέλεις να βρείς ένα τέτοιο τσιγάρο εδώ και τώρα. Inside joke aside, τα mail τύπου "wow δες αυτή την παρούσιαση.ppt" δεν τα ανοίγω. Παραδόξως, το συγκεκριμένο είχε έρθει από "επιστημονικό συνεργάτη" με τίτλο "world's most serene views" και είχα περιέργεια να δω τι ήταν. Τελικά στη οθόνη μου βγήκε ένα χιονισμένο βουνό των Άλπεων ακολουθούμενο από μία όμορφη ανθισμένη κοιλάδα κάπου όπου το φώς έλουζε τα φρεσκοχτενισμένα μαλλιά της bla bla bla. Έλα όμως που το βαρετό-κατα-τα-άλλα-αρχείο είχε μουσική υπόκρουση: το περίφημο (για μένα) "piano.mp3" αλλα σε full extended orchestral mix. Συγκλονισμένος εγώ περνάω τα συμπαθέστατα panda, τα γλυκύτατα πιγκουινάκια και οτιδήποτε warm and cuddly είχε μέσα η παρουσίαση για να φτάσω στο τέλος με την ελπίδα οτι κάπου θα γράφει τι ακούγαμε τόση ώρα. Για έναν ανεξήγητο λόγο ο δημιουργός είχε προνοήσει να δώσει credit where credit is due, δηλαδή στον εδώ και 304 χρόνια πεθαμένο Johann. Αργότερα κατάλαβα οτι ο τύπος που έφτιαξε αυτή την παρουσίαση ήταν σίγουρα ακαδημαϊκός - κανένα άλλο είδος ανθρώπου δεν υποκύπτει στον ψυχαναγκασμό του να πρέπει να κάνεις reference τα πάντα [Pagkalos09].
Κάπου εδώ ξεκίνησε το "ταξίδι" που προανέφερα και για λόγους κοινωνικο-οικονομικούς, πολιτισμικούς, διαδικαστικούς και κυρίως διατμηματικούς σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας. Ναι, τα επίθετα ήταν random, όπως όλες οι πρωταρχικές/αρχέγονες σκέψεις που γεννιούνται στα κεφάλια μας. Απλά κάποιοι επιλέγουν να τις φιλτράρουν πριν τις αφήσουν μόνες και έρημες στον βίαιο αυτό κόσμο, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ. Onwards to the point though:
Στάση 1: Το "original" κομμάτι από την London Symphony Orchestra. Πολύ όμορφο.
Στάση 2: Το ίδιο κομμάτι σε διαφορετική εκτέλεση, στο 200% της ταχύτητας. Ο/Η οργανοπαίκτης αποτελεί το νέο μου ίνδαλμα. Παρ'όλα αυτά, αν κλείσετε τα μάτια σας παραμένει μία εξίσου απολαυστική εκτέλεση.
Στάση 3 (Improv): Όλα αυτά τα related videos στο YouTube είναι ειλικρινά λόγος για να χάσεις μέρες από τη ζωή σου. Το τι υπάρχει σε αυτό το site είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Βασιζόμενοι πάντα στη θεωρία του Virtual Ναρκισσισμού (που σπάνια ισχύει σε αυτό το blog) χιλιάδες άθλιοι, μέτριοι, εντυπωσιακοί ή ιδιοφυείς μουσικοί ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους ή την απουσία αυτού σε improvisation videos. Κάποιοι απλά δολοφονούν timeless classics. Άλλοι όμως τους δίνουν μοντέρνες πνοές και το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό:
Στάση 4 (Humour): Αν λοιπόν δεν αναγνωρίζετε αυτή τη συγχορδιακή σειρά, ένα "διάσημο" stand-up comedy θα σας ενημερώσει σχετικά με τη χρήση της τον 20ο αιώνα.
Αν φτάσατε μέχρι το τέλος αυτού του post, τα θέρμα μου συγχαρητήρια. Ποντάρω ολόκληρη τη συλλογή μου από καραμελωμένα αυτόγραφα του Σάκη Ρουβά οτι σκέφτεστε "έπρεπε να γράψεις ΟΛΑ ΑΥΤΑ για να μας δείξεις απλά 4 YouTube videos?!". Δυστυχώς για εσάς, ναι. Παρ'όλα αυτά, με αγαπάτε και με διαβάζετε ακόμα. Μυστήριοι άνθρωποι.
Until next time λοιπόν!
(k)
Post-Christmas-Post
Καλημέρα και καλή χρονιά. Είμαι σίγουρος οτι ο εμπνευσμένος τίτλος που χρησιμοποίησα για αυτό το post έχει χρησιμοποιηθεί σε άλλα 440 blogs από την 1/1/2010 και μετά, αλλά εγώ ισχυρίζομαι οτι το σκέφτηκα πρώτος. Έτσι είναι τα πράγματα στο Web, λες ότι θες, όπου θες και άντε να βρεις άκρη ποιος έχει δίκιο. (by the way στη μοντέρνα ελληνική έχουμε conversion του "ό,τι" --> ότι; Τι πράγματα είναι αυτά; Εμείς οι παππούδες πως θα συνηθίσουμε;)
Ελπίζω τα δικά σας Χριστούγεννα να ήταν όμορφα, χαρούμενα και γλυκά όπως έχει καθιερώσει το στερεότυπο του Coca Cola Santa Claus. Στα ελληνικά δεδομένα νομίζω οτι αυτό μεταφράζεται σε άπειρο φαγητό, ακόμα πιο πολύ ποτό και το γενικότερο συναίσθημα αγάπης και ευτυχίας προς όλο τον κόσμο που προέρχεται από το, let's face it, το προαναφερθέν αλκοόλ. Τι; Αυτό το κάνει το πνεύμα των Χριστουγέννων; Και πόσες θερμίδες έχει αυτό; Το εμφιαλώνει η 3Ε ή το ζητάω όπως τη μπύρα βαρέλι;
Christmas Spirit λοιπόν και σκέψεις για το νέο έτος. Έλειπα αρκετό καιρό από την πόλη και ενώ θα μπορούσα να συνεχίσω το blogging while in the snowy slopes of Bansko, το θεώρησα λίγο καμμένο. Νομίζω οτι εσείς οι 8 που ζείτε συνδεδεμένοι με USB στον υπολογιστή σας περιμένοντας πότε θα γράψω κάτι νέο θα αντέξατε μερικές μέρες χωρίς εμένα. Το Bansko πάντως, μιας και με ρώτησαν τουλάχιστον 2 άτομα - κάτι το οποίο εγώ μετέφρασα σε "σε παρακαλούμε γράψε κάτι για αυτό στο blog σου γιατι η ζωή μου είναι άδεια χωρίς αυτή την πληροφορία" - είναι περίπου όσο καλό όσο το περιγράφουν. Σα χιονοδρομικό είναι σίγουρα εντυπωσιακό και μεγάλο αλλά υπάρχει ενα συγκλονιστικό πρόβλημα τις μέρες των γιορτών. Έχει 2 δισεκατομμύρια Έλληνες και ουρές 2.5 ωρών για να ανέβεις. Με καταπληκτικές μαθηματικές πράξεις και καθόλου κοινή λογική, συμπεράινει κανείς οτι ακόμα και αν κάνεις την καρδία σου κρυπτονίτη και αντέξεις την αναμονή για την ουρά, αυτά τα 2 δισεκατομμύρια παιδάκια και μαμάδες θα σε περιμένουν σε νέες, εντυπωσιακές, glamour-άτες ουρές σε κάθε lift (το glamour αναδύεται από τον ακριβά αγορασμένο εξοπλισμό των αρχάριων σκιέρ που πέφτουν περιμένοντας στην ουρά του λιφτ φορώντας τα ski). Συμπέρασμα ανεκδότου: Πάτε καθημερινή η κανένα άκυρο σαββατοκύριακο προς Μάρτιο...
Απο την άλλη, τα ξενοδοχεία είναι potentially φτηνά. Προφανώς τις μέρες των γιορτών χτυπάνε τις τιμές, άρα πρέπει να προσέξετε να πάτε πάλι μέρες που θα είναι ψιλο-άδεια ή να κλείσετε με κάποιο group. Πάντως για τα facilities που προσφέρουν, κάποια σίγουρα αξίζουν τα λεφτά τους. Το Guinness στο οποίο μείναμε εμείς ήταν μία αστεία περίπτωση: Απ'έξω έιχε 5 αστέρια, ο οδηγός το έγραφε 4 και εγώ ένοιωσα σε κάποιες στιγμές οτί είναι 2 αστέρων ελληνικής κατασκευής όπου κάποιος λάδωσε τον αστεροδότη. Όχι οτι είχε και τεράστια σημασία γιατί σε ένα ski trip περνάς θεωρητικά λίγες ώρες στο ξενοδοχειό, αλλά για κάποιον που σκέφτεται να κάνει μία πιο τυπική "εκδρομή" ίσως είναι θέμα.
Το φαγητό πάντως τα έσπαγε (αν ήξερες που να πας):
Για όποιον φάει στο Bansko και διαβάσει αυτό το post, έκπτωση 14% στο διατροφολογικό γραφείο της διπλανής μου πόρτας. Συνεχίζω με Random thoughts that do not warrant a post of their own (tm):
1) MMO Tidbit of the day: In Entropia Universe, Crystal Palace is sold for PED330.000.000 = $330,000 = €229,166
Μόνο 229 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ πλήρωσε ο Buzz "Erik" Lightyear για να αγοράσει το, μέχρι αυτή τη στιγμή πιο ακριβό Virtual Property στον "κόσμο", το Crystal Palace. First things first: Το Entropia Universe είναι η συνέχεια του MMO Project Entropia, το οποίο προφητικά (*χειροκρότημα*) είχα αναφέρει πριν από 2-3 χρόνια στο τότε συνδυασμό από άχρηστα posts που αποκαλούσα blog μου ως νέο φαινόμενο μαζί με το Second Life. Εν ολίγοις, είναι ένα παιχνίδι οπού το in-game currency, το PED (Project Entropia Dollar) αντιστοιχεί σε 0.1 USD, με exchange μέσω του site της εταιρίας. Νομίζω οτι ήρθε η ώρα να κάνω ένα account και εγώ για να το δώ και να ξέρω περισσότερα, πάντως παραδέχομαι οτι η ιδέα του να "παίζεις" και να μπορείς να κάνεις refund το playtime σου μέσω του παιχνιδιού είναι πολύ ελκυστική (τραγικό αχρηστο info of this paragraph: δε μπορούσα να θυμηθώ πως είναι το "attractive" στα ελληνικά και αναγκάστηκα να κάνω google search).
Πάντως είναι λίγο αστείο και τρομακτικό έτσι; Έχουμε virtual property selling/buying και world records πλέον και για τον ψηφιακό κόσμο - science fiction addicts, αρχίστε να σκέφτεστε τι θα γίνει σε μερικά χρόνια, οι υπόλοιποι we can merely wonder. Όπως έλεγα και πριν απο μερικές μέρες σε κάποιους στο πανεπιστήμιο, κάτι πολύ δυνατό πρόκειται να συμβεί και κανείς δεν ξέρει τι είναι ακριβώς. Για μένα τα πράγματα έχουν ως εξής και σκεφτείτε τι τεράστιες αλλαγές έφερε το καθένα:
Microsoft --> Google --> Blogs --> Facebook --> (?)
Προφανώς και λείπουν 120.000 σημαντικά πράγματα από μέσα αλλά μιλάω για πράγματα που ξέρει και "νοιώθει" ο μέσος χρήστης. Απανταχού computer science students/geeks θυμηθείτε: είστε ενα μικρό ποσοστό του κόσμου. Ο κόσμος κινείται από τον casual user, οι εταιρίες που βγάζουν πολλά λεφτά γράφουν software για τον casual user (η για το iphone, που μαγικά έχει συνδεθεί με την έννοια του casual user, άκου να δεις). Μη σκέφτεστε για εμάς, εμέις είμαστε ειδική κατηγορία - σκεφτείτε υπηρεσίες για τη μαμά σας (και μετά καλή τύχη να της εξηγήσετε πως δουλεύουν).
2) Το χριστουγεννιάτικο δώρο της αδερφής μου: Το ήθελα τόσο καιρό. Το περίμενα χρόνια. Από τότε που πήρα το πρώτο μου αρμόνιο, περίμενα να έρθει η στιγμή αυτή. Ούτε το Roland Fantom X6 γέμισε την καρδία μού, ούτε το καινούριο shiny cool Micro Korg XL. Το πολυπόθητο Disney Princesses Keyboard είναι επιτέλους δικό μου. Σε ευχαριστώ Εβελίνα...
Εγώ επιμένω οτι όταν σε έφεραν στο σπίτι μωρό και είπα "μπορούμε να τη γυρίσουμε πίσω;" κάτι ήξερα. Θα το πληρώσεις ακριβά αυτό! 
3) Oldie but Goodie: Πόσο καιρό είχα να το δώ αυτό... still makes me laugh (Safe for Work αλλά βάλτε ακουστικά):
Pomegranate Phone & The Way of the Post*
Βρήκα τη λύση! Θα καμουφλάρω κάθε post με κάτι (remotely) χρήσιμο ώστε να ανέχεται ο αναγνώστης (τι; υπάρχουν και γυναίκες;) όλα τα υπόλοιπα μη-χρήσιμα, Ιωνοκεντρικά (τι ωραία λέξη), βαρετά tidbits. Φοβερή ιδέα;
Φαινομενικά χρήσιμο κομμάτι του post: Το τηλέφωνο που όλοι περιμέναμε μιάς και κάνει και καφέ. Το Pomegranate Phone, ελληνιστί - ροδόφωνο (μη ψαρώνετε, ούτε που ήξερα τι είναι το pomegranate πριν πάω στο Google) είναι super cool and fancy. Το ροδόφωνο λοιπόν θα εμφανιστεί στην αγορά 17 Απριλίου του 2304, στις 6:05μμ για να κοντράρει το iPhone 199GS. Παρακαλώ αυτή η πρόβλεψη να γραφτεί στα πρακτικά ώστε μετά θάνατον μου να αναγνωριστώ *και* για αυτό. Υποψιάζομαι οτι το έργο μου ως ερευνητής του Web, μουσικός σε μπουζούκια ή ό,τι άλλο καταλήξω να κάνω θα ωχριά μπροστά στα blog posts μου, ίσως όμως και να κάνω λάθος, πράγμα σπάνιο.
Αν προσπαθήσει κανείς να το δει πέρα από το πανέξυπνα στημένο website του το οποίο πρακτικά προμοτάρει τη Nova Scotia - η οποία δεν είναι συνδρομητικό πακέτο της Nova για Αγώνες Σκωτζέζικου Badminton αλλά περιοχή στον Καναδά (!) - είναι όντως φοβερό concept phone. Ίσως να το παράκαναν με την κοπέλα που ραφινάρει τα ποδαράκια της με το built-in razor (με bluetooth γίνεται remote-controlled machine of death?) αλλά η ιδεά του projector με άφησε άφωνο. Μακάρι να τα δούμε σύντομα. Ναι Apple fanboys (είπε ο κάτοχος 3GS), πρώτα θα τα βγάλει η Apple και μετά θα τα κλέψει το ροδόφωνο, happy? By the way, thank you Mata για το link
(Φαινομενικά) άχρηστο κομμάτι του post: Πρώτον, έχει ζέστη. Παράλογη ζέστη για Χριστούγεννα. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για το Global Warming (νομίζω οτί 3-4 άτομα ασχολούνται με αυτό τώρα τελευταία αλλά δε βλέπω ειδήσεις, μόνο τον occasional Λαζόπουλο γιατί μια κοπέλα μου είπε οτι φτάνει) αλλά προφανώς κάτι δεν πάει καλά - συμπεριλαμβανομένου εμού φυσικά. Σε κάθε περίπτωση, με ζεσταίνει η θαλπωρή του blogging και των 4 φανατικών θαυμαστών μου (2 of which are legally bound) οπότε το 2010 θα είναι χρονιά-φωτία για μένα (και για εσάς που θα καίγονται λίγα-λίγα τα εγκεφαλικά σας κύτταρα διαβάζοντας τις ατελείωτες παρενθέσεις μου που ανοίγουν και κλείνουν μετά από πολύ ώρα, αναγκάζοντάς σας να κάνετε back track για να δείτε από που ξεκίνησε το τρένο της σκέψης μου).
Μιλώντας για τρένα, δεν έχω να πω τίποτα. Α, ίσως οτι το Trains από Porcupine Tree είναι κομματάρα. Ψάχνοντας κάποιο wikipedia entry για το κομμάτι βρήκα και την παντελώς άχρηστη λίστα από κομμάτια για τρένα (ακριβώς όπως λέμε κομμάτια για την αγάπη, τον Πόντο και το πως-σε-θυμάμαι-μόνο-όταν-πίνω-άτιμη-γυναίκα). Ξέρω, ξέρω, ήδη νοιώθετε ένα εγκεφαλικό κύτταρο στην πάνω δεξιά μεριά να σιγοψήνεται καθώς και την απύθμενη απογοήτευση που φέρνει η συνειδητοποίηση ότι αυτή η λίστα - ακόμα και αν δε τη διαβάσατε, η γνώση της ύπαρξής της - κατέλαβε χώρο στη μνήμη σας που δύσκολα θα πάρετε πίσω. Θα πρότεινα να αρχίσετε να μνημονεύετε καινούργιες πληροφορίες ώστε να πανω-γραφτεί (agglisti: overwrite).
Όσον αφορά το Wordpress τώρα (ναι, άσχετο) έχω εντυπωσιαστεί. Είχα να το χρησιμοποιήσω αρκετά χρόνια και πλέον έχει γίνει full-fledged σουίτα - media management, πολύ ωραίος editor, AJAX και άλλα τέτοια. Εγώ πάντα ήμουν fan του Drupal αλλά σαν blogging platform, νομίζω οτι το Wordpress τα αξίζει τα εύσημα.
Για τους non-geeks (που πραγματικά αναρωτιέμαι τι κάνετε εδώ), το Wordpress είναι το "software" πίσω από αυτό το blog καθώς και άλλα πολλά blogs στον κόσμο. Το AJAX είναι ομάδα ποδοσφαίρου, καθαριστικό παραθύρων (αν το τραβήξεις σαν αστείο) και παράλληλα μία τεχνολογία που τα τελευταία χρόνια είναι υπαίτια για το φοβερό feeling του "κάτσε ρε συ, πως άλλαξε η σελίδα στον Firefox χωρίς να πατήσω refresh?".
Extra φαινομενικά χρήσιμο κομμάτι γιατί νοιώθω large: Το μοναδικό Google Chrome Extension που έχω βρει χρήσιμο μέχρι τώρα: Google Quick Scroll - πανέξυπνη ιδέα! Αφού κάνεις click σε κάποιο Google Result, εκτός του οτι σε "πάει" στο κομμάτι της σελίδας που έγινε η ταυτοποίηση με τα search terms σου, σου δείχνει και ένα πινακάκι με τα άλλα σημεία της σελίδας οπού υπάρχει κείμενο που μπορεί να σε ενδιαφέρει. Well played.