Canon in D – A YouTube trip

Όταν το Υπουργείο Ανάπτυξης και η Ελληνική CIA μου ανέθεσαν τη δημιουργία αυτού του blog, υποσχέθηκα οτι εκτός από τη διαπαιδαγώγησή σας σε θέματα υπολογιστικής φύσεως και την πτώση του γενικού αριθμού active brain cells / αναγνώστη θα ασχοληθώ και με τη μουσική. Φυσικά σε αυτό το βασανιστικά μεγάλο "μουσικό" post το οποίο ειλικρινά δεν έχει καμία σχέση με αυτό που φάνταζεστε θα εμπλέξω και θέματα διαδικτυακού προβληματισμού, γκρίνια, κλάψα, μίρλα, κακό humour, καλό humour καθώς και humour αυτής της ενδιάμεσης μορφής που αναγκάζει τον αναγνώστη να χαζογελάσει είτε επειδή με ξέρει χρόνια και μου το χρωστάει ή γιατί πραγματικά δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει ως αντίδραση.

Όλα λοιπόν ξεκίνησαν ένα βροχερό βραδινό του Ιανουαρίου όταν η Ιωνική (τρομάρα μου, άρχισα να το γράφω και με κεφαλαίο πρώτο γράμμα) δίψα για μουσική δεν εκαλύπτοντω (*argh!*) από τα τυπικά tunes. Ας πούμε λοιπόν οτι for reasons unknown, θυμήθηκα οτι κάποιο αντίστοιχο βροχερό βραδινό του Ιανουαρίου στην Αγγλία (βροχερό; στην Αγγλία; επίσης αυτό το "βραδινό" δεν είναι αστείο πια, ακούγεται σα μοσχαράκι με πατάτες στο φούρνο) είχε φτάσει στα χέρια μου ένα αινιγματικό mp3 με τίτλο "piano.mp3". Οι οδηγίες έλεγαν "δεν ξέρω τι είναι αλλά άκουσε το, είναι ηρεμιστικό" -  εντάξει, μπορεί το wording (τοποθέτηση) να ήταν πιο elegant (ελεγκάντ) από αυτό αλλά το σημαντικό ήταν οτι είχα στα χέρια μου ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής αγνώστου ταυτότητος με την υπόσχεση γαληνης και ηρεμίας.

Να τονίσω εδώ οτι εγώ και η κλασσική μουσική έχουμε χωρίσει εδώ και αρκετά χρόνια. Σε άμεση αντιστοιχία με τη θυελλώδη σχέση μου με το κλασσικό πιάνο, το οποίο -σημειωτέον- πότε δε σπούδασα, η κλασσική μουσική αποτελούσε πάντα ένα retirement project. Όταν θα γίνω εφτάπλουτος (υπάρχει;) λοιπόν και η σωτηρία του κόσμου δε θα βασίζεται στα blog posts μου (άντε να έρθει αυτή η μέρα να πάρω μια άδεια ο καψερός!) θα ασχοληθώ με τις ατελείωτες συλλογές που μοιράζει η εφημερίδα ή, αν νοιώθω πειρατής, θα κατεβάσω τα best of Beethoven.

To cut a long story short (...) ούτε ήξερα ούτε ξέρω οτιδήποτε σχετικό με την κλασσική μουσική. Ξέρω όμως οτι όντας απαρχή για πολλές (αν όχι όλες) από τις σύγχρονες μουσικές εκφάνσεις, κάποιες φορές οι μελωδίες ή οι συγχορδιακές σειρές που ακούγονται σε ένα κλασσικό κομμάτι "κάτι" σου θυμίζουν. Που θέλω να καταλήξω: το κομμάτι ήταν τελικά ένα piano adaptation του Canon in D από τον Johann Pachelbel (Wikipedia link) το οποίο θα δείτε στο τέλος αυτού του post γιατί "θυμίζει" κάτι. Είμαι σίγουρος οτι η κλασσική μουσική είναι γεμάτη από πανέμορφα κομμάτια που θα ανακαλύψω όταν ακούσω τη συλλογή της Καθημερινής, αλλά μέχρι τότε εντυπωσιάζομαι από την απλότητα του συγκεκριμένου. Επίσης εντυπωσιάζομαι από το πόσο "διάσημη" έγινε η συγκεκριμένη συγχορδιακή σειρά στα χρόνια που ακολούθησαν τη δημιουργία της. Ακόμα πιο πολύ όμως εντυπωσιάζομαι από το "ταξίδι" στη μουσική που κάνει ο σύγχρονος Web Surfer - και ποιός είναι υπεύθυνος για αυτό; τα mails, τα blogs αλλά κυρίως το YouTube. Δείτε λοιπόν τι συνέβη σε εμένα:

Αρκετούς μήνες αφού το "piano.mp3" έφτασε στα χέρια μου, παίρνω ένα από εκείνα τα ατελείωτα σε αριθμό mails που διακινεί συνήθως ο γνωστός άγνωστος που το επίθετό του θυμίζει την εισπνοή κάνναβις σε μορφή τσιγάρου και η συνομιλία/συνεννόηση μαζί του πολλές  φορές σε κάνει να θέλεις να βρείς ένα τέτοιο τσιγάρο εδώ και τώρα. Inside joke aside, τα mail τύπου "wow δες αυτή την παρούσιαση.ppt" δεν τα ανοίγω. Παραδόξως, το συγκεκριμένο είχε έρθει από "επιστημονικό συνεργάτη" με τίτλο "world's most serene views" και είχα περιέργεια να δω τι ήταν. Τελικά στη οθόνη μου βγήκε ένα χιονισμένο βουνό των Άλπεων ακολουθούμενο από μία όμορφη ανθισμένη κοιλάδα κάπου όπου το φώς έλουζε τα φρεσκοχτενισμένα μαλλιά της bla bla bla. Έλα όμως που το βαρετό-κατα-τα-άλλα-αρχείο είχε μουσική υπόκρουση: το περίφημο (για μένα) "piano.mp3" αλλα σε full extended orchestral mix. Συγκλονισμένος εγώ περνάω τα συμπαθέστατα panda, τα γλυκύτατα πιγκουινάκια και οτιδήποτε warm and cuddly είχε μέσα η παρουσίαση για να φτάσω στο τέλος με την ελπίδα οτι κάπου θα γράφει τι ακούγαμε τόση ώρα. Για έναν ανεξήγητο λόγο ο δημιουργός είχε προνοήσει να δώσει credit where credit is due, δηλαδή στον εδώ και 304 χρόνια πεθαμένο Johann. Αργότερα κατάλαβα οτι ο τύπος που έφτιαξε αυτή την παρουσίαση ήταν σίγουρα ακαδημαϊκός - κανένα άλλο είδος ανθρώπου δεν υποκύπτει στον ψυχαναγκασμό του να πρέπει να κάνεις reference τα πάντα [Pagkalos09].

Κάπου εδώ ξεκίνησε το "ταξίδι" που προανέφερα και για λόγους κοινωνικο-οικονομικούς, πολιτισμικούς, διαδικαστικούς και κυρίως διατμηματικούς σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας. Ναι, τα επίθετα ήταν random, όπως όλες οι πρωταρχικές/αρχέγονες σκέψεις που γεννιούνται στα κεφάλια μας. Απλά κάποιοι επιλέγουν να τις φιλτράρουν πριν τις αφήσουν μόνες και έρημες στον βίαιο αυτό κόσμο, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ. Onwards to the point though:

Στάση 1: Το "original" κομμάτι από την London Symphony Orchestra. Πολύ όμορφο.

Στάση 2: Το ίδιο κομμάτι σε διαφορετική εκτέλεση, στο 200% της ταχύτητας. Ο/Η οργανοπαίκτης αποτελεί το νέο μου ίνδαλμα. Παρ'όλα αυτά, αν κλείσετε τα μάτια σας παραμένει μία εξίσου απολαυστική εκτέλεση.

Στάση 3 (Improv): Όλα αυτά τα related videos στο YouTube είναι ειλικρινά λόγος για να χάσεις μέρες από τη ζωή σου. Το τι υπάρχει σε αυτό το site είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Βασιζόμενοι πάντα στη θεωρία του Virtual Ναρκισσισμού (που σπάνια ισχύει σε αυτό το blog) χιλιάδες άθλιοι, μέτριοι, εντυπωσιακοί ή ιδιοφυείς μουσικοί ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους ή την απουσία αυτού σε improvisation videos. Κάποιοι απλά δολοφονούν timeless classics. Άλλοι όμως τους δίνουν μοντέρνες πνοές και το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό:

Στάση 4 (Humour): Αν λοιπόν δεν αναγνωρίζετε αυτή τη συγχορδιακή σειρά, ένα "διάσημο" stand-up comedy θα σας ενημερώσει σχετικά με τη χρήση της τον 20ο αιώνα.

Αν φτάσατε μέχρι το τέλος αυτού του post, τα θέρμα μου συγχαρητήρια. Ποντάρω ολόκληρη τη συλλογή μου από καραμελωμένα αυτόγραφα του Σάκη Ρουβά οτι σκέφτεστε "έπρεπε να γράψεις ΟΛΑ ΑΥΤΑ για να μας δείξεις απλά 4 YouTube videos?!". Δυστυχώς για εσάς, ναι. Παρ'όλα αυτά, με αγαπάτε και με διαβάζετε ακόμα. Μυστήριοι άνθρωποι.

Until next time λοιπόν!

(k)