It’s alive! Quick, someone shut it down!

Νομίζω οτι το κακό έγινε. Δεν ξέρω πότε ακριβώς αποφασίστηκε στο κεφάλι μου οτι "πολύ σας έλειψα" (προσοχή: η αλήθεια του προηγούμενου statement δε χρειάζεται επικύρωση καθώς ο χώρος εφαρμογής της ήταν και θα είναι το κεφάλι μου, οπου συμβαίνουν και άλλα πολλά μαγικά πράγματα σχεδόν άξια για να γεμίζει κανείς παρενθέσεις οι οποίες καταλήγουν μεγαλύτερες από την πρόταση στην οποία εμβολίστηκαν) αλλά κάπου μεταξύ ντουζ και PhD brainstorming αποφάσισα οτί μου έλειψε αυτό το επεισοδιακό self-expression που και οι 17  προηγούμενοι fans μου αγάπησαν.

Ξέρω, στα περισσότερα μεγάλα κεφάλια της εποχής μας οι φοβερές ιδέες (αυτές που κάνουν το λαμπάκι να ανάψει πάνω από το κεφάλι) έρχονται στην τουαλέτα. Ε εμένα μου έρχονται στο ντουζ, so sue me - άλλωστε είναι πιο politically correct, καλλιτεχνικό και εν γένει sic.

Όσον αφορά τον τίτλο του "νέου" blog, όσοι με ξέρετε με ξέρετε. Οι άλλοι, πολύ πιθανό να βρείτε από τίποτα έως σχεδόν τίποτα ενδιαφέρον σε αυτά τα κείμενα, με εξαίρεση το random post για τα "κουλ νιου απς στο άι-φόουν" που μπορεί και να γράψω (ναι, πήρα iPhone 3GS, ναι, μ'αρέσει, πολύ, θα γράψω για αυτό). Αν θυμάμαι καλά το πως δουλεύει η δουλειά, κάποιος πετυχαίνει το said post στο google ή στο blog διάσημων φίλων (όχι δεν εννοώ το Σάκη, αυτός έχει τουίτερ) και καταλήγει να πει "τι ωραίο post, ας διαβάσω και άλλα" - εκεί συνειδητοποιεί οτί το blog λέγεται "We Love Me!", το γράφει ένας περίεργος άνθρωπος που γκρινίαζει και γράφει μισά αγγλικά - μισά ελληνικά και με irritating βαθμό of interchange μεταξύ των δύο καθώς και κάποια από τα εξής:

Scenario: Αν είναι (θεος φυλάξει) επιστήμων, αναγνωρίζει το όνομα μου σε κάποιο paper που είμαι author/co-author
Αποτέλεσμα: Academic Integrity FAIL
Αποφεύγεται αν: Ο αναγνώστης έχει humour >= του δικού μου. Τουλάχιστον give me some credit για το ">=".

Scenario: Αν είναι φοιτητής στο τμήμα οπού εκτελώ (as in the actual "shooting at" action) την Δικτατορική μου διατριβή (more on that later) αναγνωρίζει τον remotely ευχάριστο καθηγητή που του έκανε μάθημα πριν από μερικές μέρες και στο επόμενο εργαστήριο συνοδέυει την ερώτηση "πως ανοίγει το PC κύριε;" με την dreadful ατάκα "διαβάζω και το blog σας".
Αποτέλεσμα: Teaching Integrity FAIL
Αποφεύγεται αν: Ο φοιτητής βρίσκει το νόημα της ζωής διαβάζοντας το blog και γίνεται ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας/major επιχειρηματίας και δεν ξεχνάει ποτέ τον άνθρωπο που τον έκανε αυτό που είναι. By the way στο ίδιο σενάριο καταλήγω διάσημος και με πολλά λεφτά.

Σε κάθε περίπτωση (και είμαι σίγουρος οτι έχει και άλλες αλλά αυτές μου έρχονται τώρα) ενώ θα μπορούσα να πω οτι το blog αυτό το επανέφερα στην πραγματικότητα για μένα και άλλα τέτοια cliche που έλεγα μικρότερος (including the ever popular "μα το blog ειναι σαν modern-day diary"), η αλήθεια είναι οτι το έκανα για εσάς, αγαπημένοι μου (5) αναγνώστες. Το έκανα γιατί μου έλειψε που σας έλειψα που μου λείψατε και γιατί - let's face it - δεν μπορώ να μέινω αρκετό καιρό μακριά από το Web χωρίς να το μολύνω με τις περίεργα διαμορφωμένες παραγράφους μου.

Για να είμαι ειλικρινής τώρα, έχω και μελοδραματικά cliche να πω για το blogging. Το αγαπώ όσο αγαπώ και το γράψιμο, κάτι που έκανα από την συγκλονιστική ηλικία των Χ μέχρι την επεισοδιακή ηλικία των Χ+5. Επίσης ως φανατικός οπαδός της τεχνολογίας (σώωωπα!), γουστάρω απίστευτα το πόσο έυκολο έχει γίνει και το πόσο έχει αλλάξει τον κόσμο.

Ώπα μισό, μου έρχεται τώρα να μιλήσω για (Web) Science, για ubiquity και όλα τους γνωστούς αγνώστους αλλά θα τα κρατήσω για αργότερα. Άλλωστε για intro post το έχω ήδη παρακάνει και το important content factor έχει ήδη πέσει στα αρνητικά. Έχω και τα του PhD που θέλω να συζητήσω (με εμένα) αλλά και πολλά innuendos που πρέπει να περαστούν για ανθρώπους που τα ξέρουν και (δεν) τα περιμένουν.

Ciao for now λοιπόν.
More updates to come as I see fit.

P.S. To current mood (christmas-y) εκφράζεται από Λευκό Κρασί και Keith Jarrett - The Melody At Night, With You. Βρείτε/Αγοράστε το δίσκο. For the love of everything that is piano, please.